Het begin

Zoals ik in mijn eerste blog schreef ben ik gezegend met aangeboren oogafwijkingen. Daar vertel ik hier meer over.

De afwijkingen zijn op zeer jonge leeftijd ontdekt door trillende ogen (nystagmus). Dat was de uitnodiging voor de draaimolen van het ziekenhuis.

Na vele onderzoeken kwam er het een en ander naar buiten. Zoals een vorm van albinisme (niet tegen fel licht kunnen), nachtblind, geen diepte kunnen zien, bijziend zijn (ver weg zie ik niks) etc. Het betekend ook dat ik de helft minder zicht heb dan gezonde ogen.

Volgens de artsen was het het beste dat ik een bril ging dragen. Die draag ik met een uitstap naar lenzen, eigenlijk al van jongs af aan. Mijn ouders vertelden een keer dat de artsen zeiden dat ik geen auto kan rijden, waarop ik toen geantwoord moet hebben: 'Dan zoek ik wel een man met een rijbewijs en auto.' Ik had toen al een vooruitziende blik.

Ik ben geboren in het Dijkzigt ( Erasmus MC in Rotterdam), maar door mijn leuke uitdagende ogen mag ik mijn leven lang elk jaar terug komen voor een date met de oogarts. Dat is altijd heel gezellig, want het is elke keer een verrassing welke arts ik krijg. Dat zal ook niet ophouden.

In mijn jonge jaren had ik ook nog een lui oog, dat is toen 'verholpen' met oogpleisters. Dat zijn grote pleisters in een ovale vorm die het oog vanaf halverwege de neus tot over de wenkbrauw afplakken. Die worden op het goede oog geplakt zodat het andere oog extra mag werken. Die pleisters versierde ik altijd met een stempel. Helaas waren de pleisters en ik geen vrienden. Ik mocht er niet aan zitten want dan lieten ze los. Meestal vielen ze er halverwege al af terwijl ik ze een uur moest dragen. Dat waren nog eens uitdagingen.

CDK